22 lipca był obchodzony w PRL jako Narodowe Święto Odrodzenia Polski. Był to jeden z najważniejszych dni w kalendarzu komunistycznej propagandy, ustanowiony na pamiątkę ogłoszenia Manifestu PKWN w 1944 roku. Dokument ten miał symbolizować zerwanie z „reakcyjną przeszłością” II Rzeczypospolitej i podkreślać początek budowy nowej „ludowej Polski”. W rzeczywistości stanowił jeden z filarów legitymizacji władzy komunistycznej oraz podporządkowania Polski Związkowi Sowieckiemu.





